ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ මට හිතුනා මම කොච්චර දුරට මගේ ලිවිඉම මඟහැරගෙන තියෙනවාද කියල.
මම ලිව්වේ මගේම තෘප්තියට කියන එක මම හැමදාම කිව්ව දෙයක්. ඒ හින්දා මම ලිව්වේ කිසිම ආයාසයකින් නෙවෙයි. හිතුවා ; ලිව්වා ; දැම්මා.
ඉස්සර ඉඳල මාව කියවපු අය දන්නවා ඇති මට බනිනවා දවසට පොස්ට් දෙක තුන ස්ස්සනවා, ඩිංගක් හෙමින් ලියපළ් කියල ! හෙහ්... අන්න එහෙම ඉඳල ජිවිතයේ එක කාලෙකදී මම මුහුණ දීපු දේවල් එක්ක මට මගේ සමහර හැඟීම් එක්ක , ලිවිම කරගන්න බැරි වෙනවා.
ඒ ගැන මම ලියන්නම්. කට්ටිය බලාගෙන ආ ! හෙහ්..
